บทที่ 4 ทางกลับ และคำว่า “คืนนี้”

หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย เคนเดินนำออกจากร้านราเมนตามด้วยธีร์

ลมเย็นของตอนค่ำพัดผ่านเสื้อผ้าบาง ๆ ทำให้ธีร์รู้สึกสั่นเล็กน้อย

“หนาวไหม” เคนหันมามอง แล้วถอดเสื้อเชิ้ตตัวนอกที่พาดไว้บนแขนออกยื่นให้โดยไม่พูดอะไรมาก

ธีร์ส่ายหน้าเร็ว ๆ

“ไม่เป็นไรครับ”

“ใส่เถอะ” เคนยิ้มมุมปาก “ฉันไม่หนาว”

ธีร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือรับเสื้อมาอย่างระมัดระวัง

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเคนติดอยู่บนผ้า

กลิ่นที่คุ้นเคยจนทำให้เขารู้สึกแน่นที่อก

เขาสวมเสื้อเชิ้ตตัวนั้นทับเสื้อของตัวเองอย่างเงียบ ๆ

แล้วเดินตามเคนต่อไป

“จะกลับยังไง” เคนถาม “รถไฟฟ้า หรือให้ฉันส่ง”

“รถไฟฟ้าครับ” ธีร์ตอบโดยอัตโนมัติ เพราะเคยชินกับการเดินทางคนเดียว

เคนเงียบไปแป๊บหนึ่ง

แล้วพูดเสียงเบา

“งั้นฉันไปส่งถึงสถานีก็ได้”

ธีร์อยากปฏิเสธ

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นสายตาของเคน เขาก็พูดอะไรไม่ออก

แค่พยักหน้าช้า ๆ

ทั้งคู่เดินขนานกันไปตามฟุตบาท

ระยะห่างยังคงเป็นครึ่งก้าวเหมือนเดิม

ไม่ใกล้ไม่ไกล

ระหว่างทางเคนพูดถึงงานบ้าง พูดถึงเพื่อนร่วมงานเก่าบ้าง

ธีร์ตอบสั้น ๆ เป็นส่วนใหญ่

แต่ทุกครั้งที่เคนหัวเราะ เขาก็แอบหันไปมองโดยไม่รู้ตัว

จนกระทั่งมาถึงหน้าสถานีรถไฟฟ้า

แสงไฟสีฟ้าของป้ายสถานีสว่างจ้า

ผู้คนกำลังเดินเข้าออกอย่างเร่งรีบ

“ถึงแล้ว” ธีร์พูดเสียงเบา แล้วถอดเสื้อเชิ้ตของเคนออกยื่นคืน “ขอบคุณครับ”

เคนรับเสื้อไป

แต่ไม่ได้สวมทันที

แค่พับไว้บนแขน แล้วมองธีร์อย่างถี่ถ้วน

“คืนนี้…” เคนเริ่มพูด แล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง “เธอจะเปิดสมุดภาพเล่มนั้นดูไหม”

ธีร์แข็งทื่อ

ลมหายใจสะดุด

เคนยิ้มอย่างรู้ทัน

แต่รอยยิ้มนั้นไม่มีความหมายเยาะเย้ย

มีแต่ความอ่อนโยนและความลังเลปนกัน

“ไม่ต้องตอบก็ได้” เขาพูดต่อ “แค่… ถ้าเธอยังเก็บไว้ ฉันดีใจนะ”

คำพูดนั้นทำให้ธีร์รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างในอกกำลังจะแตกออกมา

เขาบีบมือตัวเองแน่น แล้วก้มหน้าลง

“ฉัน…” เสียงของเขามีความสั่นเล็กน้อย “ฉันยังเก็บไว้อยู่”

ประโยคนั้นดังออกมาเบาจนเกือบไม่ได้ยิน

แต่เคนได้ยินชัดเจน

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ กว้างขึ้น

แต่คราวนี้มีอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

“งั้น… วันหลังขอดูได้ไหม” เคนถามเสียงนุ่ม

ธีร์เงยหน้าขึ้น

สายตาทั้งคู่จ้องกันตรง ๆ ท่ามกลางแสงไฟสถานีและผู้คนที่เดินผ่านไปมา

เขาไม่ได้ตอบตกลง

แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เคนหัวเราะคิกเบา ๆ

“ไม่เป็นไร ฉันรอได้”

เขาพยักหน้าให้ธีร์ครั้งหนึ่ง

แล้วพูดว่า

“กลับบ้านดี ๆ นะ เจอกันพรุ่งนี้ออฟฟิศ”

ธีร์พยักหน้า

แล้วยืนนิ่งมองเคนหันหลังเดินจากไปจนร่างของเขาหายไปในฝูงชน

หลังจากนั้นเขาค่อยเดินเข้าสถานี

ไปยืนรอรถไฟฟ้าบนชานชาลาอย่างว่างเปล่า

ในกระเป๋าสะพายข้างของเขายังไม่มีสมุดภาพเล่มนั้น

แต่มันถูกเก็บไว้อย่างดีในลิ้นชักห้องนอน

คืนนี้…

เขาอาจจะเปิดมันอีกครั้งจริง ๆ

—

กลับถึงคอนโด ธีร์ปิดประตูแล้วพิงกับบานประตูอยู่นาน

หัวใจยังเต้นไม่สม่ำเสมอ

เขาเดินไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมานั่งลงบนพื้นหน้าตู้เสื้อผ้า

ดึงกล่องกระดาษสีน้ำตาลออกมา

เปิดฝา

สมุดภาพปกสีกรมท่ายังวางอยู่ตรงนั้นเหมือนทุกครั้ง

ธีร์หยิบมันขึ้นมา

วางบนตัก

แล้วค่อย ๆ เปิดหน้าแรก

รูปเคนตอน ม.4 ยิ้มกว้างยืนข้างกระดานดำ

รูปเคนตอนกีฬาสี

รูปเคนตอนนั่งกินข้าวกลางวันโดยไม่ทันรู้ว่ามีคนแอบถ่าย

และรูปสุดท้าย…

รูปที่ทั้งคู่ถ่ายด้วยกันในวันจบการศึกษา

เคนยิ้มเข้ากล้อง

ส่วนธีร์ยิ้มอย่างแผ่วเบา โดยที่สายตาแอบมองคนข้าง ๆ แทนที่จะมองเลนส์

ธีร์เอานิ้วลูบขอบรูปนั้นเบา ๆ

“ฉันยังเก็บไว้อยู่…”

เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง

แล้วก็ปิดสมุดภาพ

กอดมันไว้กับอก

นั่งนิ่งอยู่ในห้องที่เงียบสงัดจนกระทั่งดึก

จบตอนที่ 4